Yorki wszystko o psach

Yorki psy i ich otoczenie

Collie

Collie, czyli owczarek szkocki, jest rasą od stuleci hodowaną w Szkocji. Jest on najbardziej rozpowszechnioną rasą angielskich psów pasterskich. Nazwa collie wy­wodzi się od czarnogłowych owiec szkockich (colleys), których kierdeli pilnował. Nazwa jest skrótem słów colley dog.

Obecną postać uzyskał collie prawdopodobnie przez krzyżowanie z irlandzkim seterem i chartem rosyjskim. Surowy klimat Szkocji ukształtował gęsłą, długą szatę, chroniącą psa przed niepogodą. Jest on podatny do nauki, szybki, i wytrwały, ma wrodzoną skłonność do pilnowania i zaganiania stada. Dzięki tym cechom po­łączonym z ładnym, imponującym wyglądem zdobył collie liczne grono miłośni­ków, przez co stał się — poza użytecznością przy pasaniu — również pożądanym towarzyszem. Przywiązuje się do rodziny, jest dobrym towarzyszem dzieci i god­nym zaufania stróżem obejścia.
Oprócz powszechnie znanej odmiany długowłosej występuje również collie krótko­włosy, który nawet w Anglii stal się rzadkością. Od długowłosego różni się tylko szatą, która powinna być mocna, gęsta i zupełnie krótka. Uznany jest tylko collie długowłosy, znajdujący coraz więcej przyjaciół.

Wzorzec Charakterystyka. Budowa collie, aby mógł on sprostać zadaniom psa pasterskiego, musi łączyć siłę z aktywnością. Nie może być on ani ciężki, ani ociężały. Bardzo ważna w ocenie jest harmonia czaszki partii twarzowej z wielkością, kształtem, barwą, osadzeniem oczu oraz osadzeniem i ustawieniem uszu. Całość podkreśla harmonię marzycielskiego, a zarazem żywego wyrazu tworząc z niego jednego z najpiękniejszych przedstawicieli ras psów.
Wrażenie ogólne. Niezwykła uroda, połączona z inteligencją i wdziękiem. Budowa harmonijna, godny sposób bycia. Ruchy płynne i pełne wdzięku. Szata obfita, grzywa i kołnierz wraz z ładnie ukształtowaną głową powinny składać się na obraz wywołujący zachwyt.
Głowa i czaszka. Czaszka płaska, miernie szeroka, zwężająca się stopniowo ku oczom. Szerokość jej zależy od stosunku długości części mózgowiowej do długości kufy. Przy ocenie psa należy uwzględnić jego wielkość. Grzbiet nosa przebiega prawie w linii prostej, pysk nie może być płaski, slaby lub spiczasty. Krawędź czołowa nieznaczenie zaznaczona, jednak dostrzegalna. Przedłużenie linii grzbietu nosa przebiega nieco poniżej linii czoła. Bez względu na umaszczenie nos powinien być czarny.
Oczy. Oczy są bardzo ważną cechą i nadają psu wyraz inteligencji z uważnym wejrzeniem przy nasłuchiwaniu. Oczy powinny być średniej wielkości, nieco uko­śnie osadzone, kształtu migdałowego, ciemnobrązowe. Wyjątek stanowią collie marmurkowe (blue merle) mające oczy niebieskie lub koloru porcelany, u nich też mogą być oczy różnobarwne.
Uszy. Małe, u nasady szerokie, osadzone ani zbyt szeroko ani  zbyt wąsko. W spokoju z reguły złożone ku tyłowi, gdy pies natomiast zwraca na coś uwagę, skierowane są do przodu, lekko wzniesione, końce załamane do przodu. Uzębienie. Zęby duże, zgryz nożycowy. Nieznaczny zgryz tylni nie stanowi dużego błędu.
Szyja. Muskularna, silna, właściwej długości, nieco wysklepiona. Kończyny przednie. Łopatki ukośne, nogi proste i muskularne. Łokcie nie związa­ne ani nie wykręcone na zewnątrz. Podramię miernie umięśnione, śródręcze elas­tyczne, nigdy miękkie. Łapy owalne, silne opuszki, paice zwarte. Tułów. Dość długi, żebra elastyczne, pierś głęboka, za łopatkami stosownie rozsze­rzona.
Kończyny tylne. Tył lekko wysklepiony, silny. Uda muskularne, stawy skokowe żylaste, smukłe, dobrze ukątowane. Łapy niezbyt duże. Staw skokowy nisko osa­dzony i silny.
Ogon. Proporcjonalnie długi, w spokoju opuszczony (z lekko wygiętym końcem), w afekcie wzniesiony, jednakże nie powyżej grzbietu.
Szata. Bardzo gęsta, włos pokrywy w dotyku szrostki, podszycie miękkie i bardzo zwarte. Obfita grzywa i kołnierz. Partia twarzowa i uszy krótko owłosione, u nasa­dy uszu włos nieco dłuższy, kończyny przednie i tylne do stawu skokowego silnie owłosione, poniżej stawu skokowego włos stosunkowo krótki. Ogon bardzo obficie owłosiony.
Umaszczenie. Kolor i jego rozmieszczenie bez znaczenia, jednakże ładne znaczenia cenione.
Masa ciała. Psy 20 — 29 kg, suki 18 —25 kg Wzrost (mierzony w kłębie). Psy 56 — 61 cm, suki 51 — 56 cm.
Wady. Brak proporcji między długością głowy a wielkością psa, głowa charta rosyj­skiego, miękka, spiczasta lub za silna kufa, oczy koloru agrestu lub za duże. Bardzo niepożądane oczy szkliste lub o tępym wyrazie. Czaszka wysklepiona, spiczasta potylica, wysunięta partia twarzowa, zapadłe policzki, garbonos. Tułów spłaszczo­ny, za krótki, za szeroki, za ciężki. Śródręcze miękkie, długie. Łokcie wykręcone, podramię krzywe, postawa krowia, stromy tył. Łapy duże, rozwarte, płaskie lub zajęcze, postawa francuska. Ogon krótki, noszony nad grzbietem lub wygięty na boki. Włos jedwabisty, miękki lub falisty. Brak podszycia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Psy pasterskie

    Do grupy psów pasterskich zalicza się rasy, które od dawna służyły do pędzenia i pilnowania owiec, kóz, bydła, świń i koni. Nazywano je owczarkami, pasterskimi lub halnymi itp. Praktycznie są to synomimy, gdyż każdy pies o skłonności do stróżowania stada po odpowiednim wyszkoleniu może być użyty do pilnowania kierdeli owiec czy stad bydła. Wyrazy te są więc tylko oznaczeniem ras pasterskich, bez znaczenia dla specjalizacji tych ras. Psem pasterskim może stać się każdy pies wykazujący instynkt strzeżenia trzody. W wielu krajach wyhodowano z pierwot­nych psów pasterskich nowe rasy, z których tylko niektóre zachowały miano „owczarków”, np. owczarek niemiecki. Z powodu wyjątkowych cech używa się ich również do innych celów.

    Pies pasterski powinien być średniego wzrostu, dobrze zbudowany, by mógł po­dołać codziennym trudom przy pilnowaniu stada. Powinien mieć dobrą szatę, być zahartowany, o zrównoważonym charakterze, nieufny wobec obcych, a przywiązu­jący się do swego pana. Powinien mieć raczej slaby instynkt łowiecki, aby napoty­kana przy pasaniu zwierzyna albo jej ślady nie odciągały go od stada. Psy pasterskie spotyka się przede wszystkim w krajach posiadających pastwiska stepowe i łąki górskie. Tak np. powstał pies pasterski słowacki. Najbliższymi jego krewniakami są owczarek podhalański polski i pies pasterski węgierski-kuvasz, wywodzące się z Beskidów i Karpat. Oprócz tego na równinie węgierskiej, na której rozwinięta była tradycyjna hodowla bydła, powstały trzy rasy psów paster­skich; komondory, puli i pumi. Są to psy długowłose, z których przede wszystkim komondor i puli odznaczają się długą, zbitą szatą ze skłonnością do sfilcowania, chroniącą przed wpływami atmosferycznymi. Pumi jest znacznie młodszą rasą, powstałą za skrzyżowania psów krajowych z obcymi, prawdopodobnie ze szpicem pomorskim.

    Szwajcarkie psy z hal są typowym przykładem ras z dawien dawna hodowanych w zamkniętych okolicach, w dolinach alpejskich. Nie krzyżowano ich ze sobą i dzięki temu utrzymały się w czystości rasy po dzień dzisiejszy. Występują cztery rasy, których wspólną cechą jest trójbarwne umaszczenie. Maścią zasadniczą jest czerń z symetrycznymi znaczeniami — od żółtych do rdzawych i białych. Największy z nich jest szwajcarski krótkowłosy pies z łial, którego wysokość w kłębie dochodzi do 70 cm. Mniejszy jest długowłosy berneńczyk, o średniej wysokości w kłębie 65 cm. Trzeci jest krótkowłosy appenzelłer, wysokości 48 — 58 cm. Najmniejszy pies halny — to entlebucher, również krótkowłosy i mający do 40 cm w kłębie. Do innej zwartej grupy psów pasterskich należy pies pirenejski, pochodzący z hisz­pańskich Pirenejów- Jest on silny, o gęstym owłosieniu miernej długości, barwy czysto białej lub z szarymi oznakami. We Francji występuje kilka odmian psów pasterskich, nazywanych według regionów pochodzenia: owczarki z Languedoc, z Garrigeus, z Picardii, z Pirenejów, z Brie i z Beauce. Psy te (poza psem z Brie) są rzadko spotykane.
    Znacznie bardziej popularne są psy pasterskie angielskie; collie, sheltie i bobtail. Mniej znane są walijskie corgi, jedna z najmniejszych ras pasterskich, wysokości zaledwie 26 — 30 cm)*. Występuje w dwu odmianach, nazywanych według hrabst­wa, z którego pochodzą. Rozróżnia się pembroke-corgi z krótko przyciętym ogo­nem oraz nieco dłuższego i cięższego cardigana — z długim ogonem, przypominają­cym lisią kitę. Należałoby wspomnień że Welsh corgi jako ulubieniec brytyjskiej rodziny królewskiej jest’w Anglii szczególnie popularny. Nie odznacza się on szcze­gólną pięknością, lecz jego Ingeligencja całkowicie to rekompensuje. Belgia ma również swe rodzime owczarki. Z powodu wszechstronnej przydatności jako psy użytkowe dały się poznać daleko poza granicami swej ojczyzny. Są one harmonijnie zbudowane, przeciętnie wysokości około 62 cm; różnią się między sobą włosem i maścią.

    Groenendael jest maści czarnej, długowłosy, tervueron również długowłosy, o umaszczeniu czerwonożółtym z czarnym nalotem i czarną maską; malinois ma podobne umaszczenie, lecz włos krótki i twardy. Odmiana szorstkowłosa zwana jest laekenois.
    Mniej znane są psy pasterskie włoskie (cane da postrore maremmano i cane da pastore bergamasco) oraz pies pasterski hiszpański — cos de tura.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Rasy psów

    Do połowy ubiegłego stulecia nie można właściwie mówić o świadomej hodowli psów rasowych, mimo że istniały już wtedy rasy służące różnym celom, a przede wszystkim myśliwskim. Psy tych ras często ze sobą krzyżowano i nie prowadzono żadnych urzędowych zapisków, tak że hodowla psów rasowych w dzisiejszym tego słowa znaczeniu wówczas nie istniała. Warto zaznaczyć, że niektóre rasy zachowały swój charakterystyczny typ. Na tej podstawie można wnioskować od jakich ras pochodzą niektóre rasy dzisiejsze oraz ustalić ich przodków aż do czasów przedhis­torycznych.
    Jeszcze obecnie w niektórych „zamkniętych” okolicach, np. w dolinach górskich, na wyspach itp., można zaobserwować pewne typy psów (nie czystej rasy) występujące tylko tam, a nie spotykane gdzie indziej. Jest to skutkiem tego, że przez całe generacje nie następowało krzyżowanie z psami innego typu i dlatego pewne typy utrzymały się prawie „w czystości rasy”. Magnaci trzymali na swych dworach psy określonego typu, który dzięki temu utrzyma! się w hodowli. Z tych typów z róż­nych okolic powstały liczne współczesne krajowe rasy.
    Dopiero od drugiej połowy minionego stulecia rozwinęła się hodowla psów raso­wych odpowiadająca naszym wyobrażeniom. Powstały liczne organizacje kynolo­giczne, które prowadziły księgi rodowodowe, wykazujące przodków poszczegól­nych psów, i wystawiały na tej podstawie świadectwa ich pochodzenia. W tym też czasie zapoczątkowano wydawanie pierwszych wzorców, tj. opisów poszczególnych ras, a jednocześnie zorganizowano pierwsze wystawy psów.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Sędzia wystawowy – wystawy psów

    Sędziowie oceniają psy doprowadzone na wystawę. Na wystawach okręgowych są to zwykle sędziowie krajowi, natomiast na wystawach specjalistycznych, a zwłasz­cza na międzynarodowych, współdziałają sędziowie zagraniczni, którzy wpisani zostali przez FCI na listę sędziów.
    Sędziami są doświadczeni hodowcy, przygotowywani do tej funkcji przez długi czas jako asystenci. Po przebyciu asystentury muszą zdać egzamin przed gremium fachowców, aby  wykazać, że  opanowali  wymagany materiał, tj.  anatomię psa, wzorce odpowiednich ras, regulamin wystawowy itp. Na odpowiednio uzasadniony pisemny wniosek tego gremium, skierowany do władz naczelnych Związku, na­stąpić może zatwierdzenie sędziego dla określonej rasy lub dla grupy ras. Na wystawach ocenia się psy na ringu, gdzie sędzia jest absolutnym autorytetem. Jemu podlegają porządkowi, asystenci i sekretarze ringowi. Sędzia może odmówić oceny psa, który został doprowadzony z opóźnieniem lub jeśli wystawca zachowuje się niewłaściwie. Orzeczenie sędziego jest ostateczne i nie ma od niego żadnego odwołania, funkcja ta jest więc bardzo odpowiedzialna.
    Po doprowadzeniu psów na ring porządkowi ustawiają je w kolejności katalogowej. Pomocnik lub gospodarz ringu odbiera od wystawców rodowody i zgłasza sędzie­mu tych, którzy ich nie przedłożyli (sędzia powinien tym wystawcom odmówić oceny psa). Na polecenie sędziego wystawcy zaczynają oprowadzanie psów. Sędzia obserwuje uważnie psy zgłoszone do danej klasy, aby wyrobić sobie pogląd na całą wystawianą stawkę. Po kilku okrążeniach ringu zatrzymuje on wystawców i bada starannie uzębienie psów, tzn. nie tylko zgryz, lecz również liczbę zębów i wady odnotowuje zaraz w notatniku sędziowskim (lub na karcie oceny). Jeśli występują braki w uzębieniu, należy dokładnie podać, którego zęba brak. Oświadczenie, że np. pies stracił ząb wskutek wypadku lub ma inne wady nabyte, jak np. utrata końca ogona wskutek wypadku czy inne nieregularności, tylko, wtedy mogą nie powodować obniżenia oceny, jeśli oświadczenie to potwierdzone jest świadectwem lekarza weterynarii.
    TJ psów — samców sędzia sprawdza, czy oba jądra są prawidłowe, i te, którym brak jednego lub obu jąder, wyklucza z oceny. Po sprawdzeniu uzębienia i jąder sędzia zarządza dalsze oprowadzanie psów i notuje sobie kolejność swego wyboru od pierwszego do ostatniego. Uwzględnia przy tym stosunek wysokości do długości, harmonijność budowy, typ, szlachetność kształtów, konstytucję i kondycję oraz wrażenie ogólne. Sporządza też krótkie notatki dotyczące błędów i zalet poszcze­gólnych psów i dyktuje swe spostrzeżenia sekretarzowi ringowemu. Błędy i zalety ujawniają się szczególnie w ruchu; poznaje się wówczas właściwe ukątowanie, siłę grzbietu, osadzenie i noszenie ogona, położenie łopatki oraz całą mechanikę ruchu. Dlatego właśnie sędzia żąda prezentacji psów w ruchu, obserwując je z przodu, z tyłu i z boku.
    Po ustaleniu tymczasowej kolejności oraz odnotowaniu błędów i zalet sędzia przy­stępuje do oględzin psa z bliska. Rasy duże ogląda na ziemi, na równym podłożu, a małe — na stole. Zwraca przy tym uwagę na szczegóły, których w ruchu na ringu z daleka nie mógł rozeznać, tj. przede wszystkim na barwę i kształt oka, kolor i kształt warg i kącików warg, grzbiet nosa, wielkość nozdrzy, krawędź czołową, kształt czoła, stosunek długości i szerokości czoła do długości i szerokości grzbietu nosa, kształt pokrywy czaszki, osadzenie karku, kształt, wielkość i osadzenie obu uszu, długość i harmonię szyi, osadzenie szyi, wyrazistość kłębu, długość i siłę grzbietu, ukształtowanie partii nerkowej i krzyża, osadzenie, długość oraz sposób noszenia ogona, kształt brzucha, wielkość i kształt klatki piersiowej zarówno z boku, jak i z przodu. Przy gruntownym oglądaniu kończyn zważa przede wszyst­kim na kształt, wielkość i zwartość łap oraz na obecność wilczych pazurów, wiel-
    35
    kość i ukątowanie śródstopia oraz kolor pazurów (rasy, u których wzorzec tego wymaga). Na koniec bada długość, strukturę i kolor włosa, i to nie tylko na tułowiu, lecz także na głowie, kończynach i ogonie.
    Po dokładnym obejrzeniu wszystkich psów i ich opisaniu sędzia zarządza dalsze oprowadzanie ich po ringu i ustala ostateczną kolejność, tzn. podejmuje zmiany w tymczasowej kolejności stosownie do błędów i zalet, które spostrzegł przy dokład­nych oględzinach. Jeśli wyłaniają się wątpliwości co do kolejności lokat, można sporne psy wyłączyć z szeregu, ponownie oglądać i porównywać. Prawidłowość ustalenia lokat jest szczególnie ważna dla psów najwyżej ocenianych, gdyż zdoby­cie pierwszego miejsca łączy się zwykle z uzyskaniem tytułu i zdobyciem jakiejś nagrody. Po ponownym gruntownym obejrzeniu psów i ustaleniu kolejności lokat sędzia dyktuje wynik sekretarzowi ringowemu i decyduje o ostatecznej ocenie. Tym samym zapada decyzja co do przyznania stosowanego tytułu. Po sprawdzeniu zgodności zapisu sędzia podpisuje odnośne dokumenty (ocena, wpis do rodowodu, dyplom itp.).
    Obowiązkiem sędziego powinno byc głośne i wyraźne obwieszczenie orzeczenia wystawcom i publiczności oraz uzasadnienie go. Wystawcy i zwiedzający zrozu­mieją dzięki temu ocenę i wyciągną z tego pewne wnioski. Wystawa psów raso­wych jest w gruncie rzeczy dużym przeglądem hodowlanym, dlatego też konieczne jest publiczne podanie do wiadomości wszystkich błędów i zalet psów. Oceny wystawowe są ważne dla aktywistów związku, a szczególnie dla kierownictwa ho­dowli danych ras. Opisy wystawowe powinny być krótkie, muszą jednak podawać zalety i wady dla psa, aby można było wykorzystać to przy doborze hodowla­nym. Sumienny sędzia przysyła ponadto organizatorom wystawy przejrzyste spra­wozdanie, w którym wyraża swój pogląd na poziom ocenianych przez siebie psów, wskazując na charakterystyczne błędy (np. jasne oczy, wadliwe ukątowanie) aby związek hodowców mógł podjąć odpowiednie działanie w celu ich usunięcia.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Pies i jego dzieje

    Człowiek od zamierzchłych czasów wykorzystywał pozytywne cechy psa. Kierując odpowiednio hodowlą, pomimo braku, przez długi czas jakichkolwiek wiadomości z dziedziny genetyki, stworzył różne rasy, odpowiadającego jego potrzebom. Nie­które z tych ras przetrwały z niewielkimi zmianami do dziś, inne wyginęły, a na ich miejsce pojawiły się nowe, przystosowane do zmienionych warunków. Dopiero po odkryciu praw dziedziczenia zaczął się okres świadomie kierowanej hodowli psów rasowych. Zaprzestano krzyżowania między sobą poszczególnych ras. Hodowla prowadzona jest w czystości rasy. Potomstwo czysto rasowych psów ma wszystkie cechy eksterieru i charakteru swych rodziców. Ten fakt jest niezmiernie ważny dla hodowców, gdyż każdy może wybrać tę rasę, której eksterier i charakter mu naj­bardziej odpowiada. Osobiste upodobania odgrywają przy tym bardzo ważną rolę, zwłaszcza gdy chodzi o psa użytkowego przeznaczonego do specjalnych zadań. Wielu miłośników zwierząt jest zainteresowanych hodowlą psów. Świadczy o tym nie tylko stały popyt na szczeniaki, lecz i ilość osób zwiedzających wystawy psów rasowych. Na tych imprezach wprawdzie można zobaczyć i poznać psy wielu ras, ale trudno dowiedzieć się o ich cechach i przydatności. Czasami nawet trudno zorientować się, jak pies danej rasy powinien wyglądać.
    Celem tej książki jest zapoznanie zainteresowanych hodowlą psów z różnymi spo­tykanymi na co dzień rasami. Czytelnik otrzymuje nie tylko dokładny opis (wzo­rzec) poszczególnych ras, lecz dowiaduje się o ich charakterze i kierunku użytko­wania, a także poznaje historię ich powstania i rozprzestrzenienie w świecie. Barw­ne ilustracje przedstawiają typowe okazy, tak by Czytelnik mógł sobie wyrobić pogląd na daną rasę. W celu lepszego zrozumienia opisu rasy wprowadzono do książki krótki wykład dotyczący anatomii psa uzupełniony rysunkami, za pomocą których wytłumaczone są używane terminy fachowe. Ponadto zamieszczono roz­dział o przygotowaniu psa na wystawę. Zadaniem jego jest podniesienie kwalifi­kacji wystawców. Chodzi przy tym nie tylko o przygotowanie wystawianych psów, lecz przede wszystkim o zachowanie się wystawcy podczas wystawy i prezentacji psa. Obu tym sprawom wystawcy poświęcają często zbyt mało uwagi, jakkolwiek pielęgnacja szaty i sposób prezentacji może mieć duży wpływ na ocenę, przede wszystkim w tych przypadkach, w których tylko drobne różnice decydują o uplaso­waniu psa.
    Kolejnym zadaniem książki jest ukazanie czytelnikowi piękna psów rasowych. Wśród wszystkich u nas trzymanych psów, psy rasowe stanowią tylko mały odse­tek. Jako dowód podaje się zwykle zbyt wysoką cenę szczeniaka z pełnym rodowo­dem. Jest to jednak tylko pozór. Hodowca otrzymuje pewną rekompensatę ponie­sionych kosztów w postaci radości, jaką sprawia dobrze rozwijający się pies rasowy. Ponadto uzyskuje dochód za taksę kopulacyjną (w przypadku psa) i za sprzedane szczeniaki (w przypadku suki). Należy jeszcze dodać, że każdy właściciel psa jest obowiązany do płacenia za niego podatku oraz przestrzegania terminów szczepień ochronnych.

  • 0 Comments
  • Filed under: psy
  • RHODESIAN RIDGEBACK

    Okazuje się jednak, że nie tylko Europa ma swoje ogary. Wśród wielu ras psów gończych charakteryzujących się przydatnością do polowań z nagonką bardzo interesującym psem wydaje się być prezentowany tu rhodesian ridgeback. Ten duży, krótkowłosy pies myśliwski o żółtym umaszczeniu służy do osaczania lwów afrykańskich. Odznacza się pasem sierści biegnącym od karku do ogona pokrytym włosem rosnącym w odwrotnym kierunku, tworząc typową tylko dla tej rasy szczotkę. Odważny, silny pies o mocnej budowie. Wzbudza respekt samym wyglądem. Jego wzrost ok. 65 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Owczarek francuski

    Owczarek francuski z Brie częściej niż inne rasy owczarków francuskich (krótkowłosy owczarek francuski, owczarek pirenejski, owczarek pikardyjski) gości w naszym kraju. Nazwę swą zawdzięcza okolicy Szampanii skąd pochodzą słynne sery Brie. Jest typowym psem pasterskim o łagodnym charakterze. Porusza się zwinnie i jest bardzo ruchliwy. Obfita sierść i muskularna budowa nadaje mu wrażenie dużego, silnego zwierzęcia. Kształty ma proporcjonalne i harmonijne. Przywiązuje się bardzo do swego właściciela. Jego spokojny charakter zyskał mu sporą rzeszę sympatyków, którzy trzymają go jako psa towarzysza i stróża. Występuje we wszystkich kolorach oprócz białego. Wyżej cenione są odmiany ciemniejsze. Jego wzrost mieści się w granicach 50—65 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Owczarek belgijski

    Pies ten jest bardzo bliskim krewnym owczarka niemieckiego, choć sylwetkę ma trochę bardziej zbliżoną do kwadratu. Rasa ta występuje w trzech odmianach. I tak w zależności od długości sierści rozróżniamy rasę długowłosą (groenendal i tervueren), krótkowłosą (malinois) i szorstkowłosą (laekenois). Owczarki belgijskie wykazują podobne cechy charakteru jak owczarek niemiecki, jednak rasa długowłosa jest mniej odporna na wpływy klimatyczne, wobec czego jej przydatność do służby bywa mniejsza. Do swego właściciela bardzo się przywiązują wykazując dużą nieufność obcym. Są dobrymi stróżami i obrońcami powierzonego im mienia, a także dobrymi opiekunami dzieci. Wzrost ich przekracza najczęściej 60 cm.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Nowofundland

    Starą rasą, słynną dzięki Byronowi, jest nowofundland (wys. ok. 60 cm), zwany też wodołazem.   Istotnie,  używany był do aportowania z wody i do wyrzucania sieci. Są to psy o okazałym wyglądzie, o długim pięknym włosie z gęstym podszyciem, o dość krótkich łapach i długim tułowiu. Pomimo żywego usposobienia są zrównoważone, przywiązane do opiekuna, czujne, śmiałe, jednak nie agresywne, o ruchach powolnych i lekko kołyszącym się chodzie.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Dogi

    Przedstawicielami psów bojowych są dogi (wys. ok. 80 cm) — duże, silne, masywne, z charakteru opanowane, spokojne i mało hałaśliwe. Są wierne, jednak z usposobienia indywidualiści; wymagają przeszkolenia i opanowanego, spokojnego przewodnika. Agresywne są tylko wtedy, gdy zostaną zaatakowane lub gdy im grozi atak. W stosunku do istot słabszych są pobłażliwe i cierpliwe. Bywają doskonałymi opiekunami dzieci. Pomimo wielkiego wzrostu nadają się do chowania w warunkach miejskich. Wymagają sporej ilości wartościowego pokarmu, zwłaszcza mięsa. Spotykamy je w pięciu odmianach maści: pręgowane, żółte, błękitne, czarne i arlekiny — białe z nieregularnymi czarnymi plamami.

  • 0 Comments
  • Filed under: Uncategorized
  • Sybskrybuj

    Linki

    Panel klienta