Sheltie, czyli owczarek szetlandzki (shetland sheepdog) jest w zasadzie miniaturą collie. Uderzające podobieństwo wskazuje niewątpliwie, że chodzi o dwie bardzo pokrewne rasy. Sheltie dorasta zwykle tylko do polowy wielkości collie, gdyż suro­wy klimat Wysp Szetlandzkich również u innych zwierząt hamuje wzrost, jak np. u kucyka szetlandzkiego czy szetlandzkiej owcy.
Maty owczarek jest tylko naturalnym uzupełnieniem tych skromnych, upośledzo­nych przez naturę, jednakże bardzo odpornych i pożytecznych zwierząt. Charakte­rem upodobniony jest sheltie do collie. Jest on raczej psem luksusowym niż paster­skim, znacznie mniej rozpowszechnionym niż collie. W Polsce rasa ta nie jest licznie reprezentowana, mimo że zasługuje na większe zainteresowanie.

Wzorzec Wrażenie ogólne. Miniatura długowłosego collie w tym samym typie. Szybki, łatwy do szkolenia.  Ruchy lekkie i wdzięczne. Jak na swoją wielkość bardzo dobrze skacze.
Głowa i czaszka. Czaszka płaska, między uszami lekko poszerzona, partia twarzo­wa płaska, nigdy wypełniona lub wysunięta Kufa stosunkowo długa, zwężająca się ku końcowi. Nie może być ani płaska ani spiczasta, raczej miernie zaokrąglona. Odległość od potylicy do oczu powinna być równa odległości oczu od końca nosa. Szczęki foremne i silne.
Oczy. Średniej wielkości, ukośne, kształtu migdałowego, ciemnobrązowe. U psów maści marmurkowej dopuszczalne są oczy niebieskie. Spojrzenie uważne. Uszy. Małe, u nasady dość szerokie, osadzone blisko środka głowy. W spokoju złożone do tyłu, w afekcie końce wychylone do przodu. Uzębienie. Zęby mocne, możliwie ściśle zwarte. Szyja. Dość długa, muskularna i wysklepiona.
Kończyny przednie. Proste, kościec silny, śródręcze sprężyste, nigdy słabe. Tułów.  Proporcjonalnie  długi,  grzbiet  prosty.  Żebra dobrze  wysklepione,  silne lędźwie. Klatka piersiowa głęboka. Łopatki płaskie, front prosty. Kończyny tylne. Uda muskularne, dobrze ukątowane w kolanach i stawach skoko­wych, nadają psu typowy wygląd. Łapy owalne, opuszki dobrze rozwinięte, palce wysklepione i ściśle zwarte.
Ogon. Dość długi, obficie uwłosiony, z chorągwią. W spokoju pionowo opuszczony, w afekcie lekko wygięty do góry, lecz nigdy nie wzniesiony ponad grzbietem. Szata. Włos pokrywy długi, szorstki prosty. Podszycie miękkie, krótkie i gęste. Obfi­te pióro na szyi i przednich kończynach. Kończyny tylne obficie owłosione do stawu skokowego, poniżej tego stawu włos gładki. Również część twarzowa gładka. Krótkowłose psy niepożądane.
Umaszczenie. Trójkolorowe (czarne z podpalanym i białym, czarnobiałe, tzn. czar­ne z białym znaczeniem, sobolowe, sobolowo-białe tzn. sobolowe z białym znacze­niem, czarne z podpalaniem tzn. czarne z podpalanym. Białe znaczenie może wystę­pować na czole, kołnierzu piersi, kończynach, łapach i końcu ogona. Podpalanie na brwiach, części twarzowej, kończynach, stawach skokowych i dolnej części ogo­na. Bez względu na umaszczenie nos powinien być zawsze czarny. Wzrost. Idealna miara w kłębie psa dorosłego, tj. ponad 10 miesięcy, wynosi 35,5 cm.
Wady. Wysklepiona czaszka, uszy duże stojące nie załamane, słaba kufa, nos spiczasty, oczy duże lub jasne, krzywe kończyny przednie, postawa krowia i wszelkie błędy kończyn. Ogon zakręcony lub noszony ponad grzbietem. Zgryz tylny lub przedni. Maść biała lub przewaga bieli. Nos plamisty lub koloru mięsa. Oczy niebieskie u psów innych niż marmurkowate.